SPRAWA POLSKA Samborski Moskwa 1917 Rosja Niemcy (7621175274)



Sprzedano za: 49,00 zł

Zakończona o 12:18 dnia 27.10.2018 r.

Kategoria: Historia Polski
Lokalizacja: Warszawa


Zobacz aktualne oferty
aktualne przedmioty sprzedającego

Parametry

Język
polski
Data wydania
1917

oferta nr 7621175274


Opis

Erazm Samborski

SPRAWA POLSKA  NA TLE WOJNYEUROPEJSKIEJ

Część I. STAN SPRAWY POLSKIEJ DO WYBUCHU WOJNY  ŚWIATOWEJ

Moskwa 1917, format 17x24 cm, stron 47, miękka okładka, stan dobry (lekkie  otarcia i  przebarwienia okładki).

Spis treści:

  • Przedmowa
  • Pierwszy  okres  wojny  europejskiej  - Imperialistyczne  projekty  wielkich mocarstw likwidacji  wojny. - Stosunek Europy wojującej do  sprawy  polskiej.
  • Główne przyczyny wojny  europejskiej  i przygotowywanie  do  niej świadomości  społecznej państw  wojujących.
  • Gotowość do wojny  Cesarstwa  Rosyjskiego. - Konsolidacja  ludów zamieszkujących  Rosję dookoła  hasła "wszystko  dla  wojny".
  • Polacy wobec  wojny europejskiej. - Związek sprawy polskiej z zasadą samookreślenia narodów. - Historyczny stosunek Rzeczypospolitej do walk ludów o wolność. 
  • Niemcy  wobec sprawy polskiej.
  • Austria wobec sprawy polskiej.
  • Rosja wobec sprawy polskiej.

Samborski Erazm Dominik (1883–1949), działacz Narodowego Związku Robotniczego, ubezpieczeniowiec. Ur. 16 V w Kielcach, był synem Mieczysława, aptekarza pochodzącego ze zubożałej rodziny ziemiańskiej, i Marii z Kredyków.

S. – jak sam podawał – uczył się w gimnazjum w Kielcach, w r. 1898 wraz z in. członkami tajnego uczniowskiego kółka samokształceniowego wziął udział w demonstracji zorganizowanej w setną rocznicę urodzin Adama Mickiewicza. W r. 1903 rozpoczął studia na Wydz. Prawa Uniw. Warsz. Przyjęty do Koleżeńskiej Grupy i Koła Braterskiego Związku Młodzieży Polskiej «Zet», został następnie członkiem ściśle zakonspirowanego Związku im. Jana Kilińskiego, a z czasem jednym z jego kierowników. Od jesieni 1904 był przedstawicielem Związku w Komitecie Wykonawczym Bratniej Pomocy na Uniw. Warsz., wespół z Janem Stanisławem Jankowskim, późniejszym delegatem Rządu na Kraj, i Mieczysławem Bujalskim zakładał wśród młodzieży robotniczej na Woli pierwsze bojówki związkowe. Z powodu udziału w strajku szkolnym w r. 1905 został relegowany z Uniw. Warsz. Kontynuował studia, ale już nie prawnicze, lecz ekonomiczne, kolejno w Genewie, Lipsku i Monachium. Uczestniczył tam w narodowym Związku Młodzieży Akademickiej. Po uzyskaniu w r. 1909 stopnia doktora nauk politycznych przyjął posadę plenipotenta w dobrach Karola Stanisława Niezabytowskiego w Mińszczyźnie. Od r. 1915 był czynny w Komitecie Niesienia Pomocy Ofiarom Wojny, przeciwdziałając zwłaszcza przesiedleniom uchodźców z Królestwa w głąb Rosji. Za staraniem S-ego wielu ich umieszczono w gub. smoleńskiej oraz w mińskiej, głównie w majątkach Niezabytowskich. W związku z likwidowaniem interesów swego pracodawcy na początku 1917 r. S. znalazł się w Moskwie. Rozwinął tam działania mające na celu zorganizowanie na obczyźnie Narodowego Związku Robotniczego (NZR). Doprowadził do zjazdu w Moskwie (18–29 VIII 1917), na którym powołano Zarząd Główny NZR w Rosji, a jemu powierzono przewodnictwo. Z jego inicjatywy i przy udziale redaktorskim od września t. r. zaczęto wydawać w Moskwie pismo „Kiliński”. Tu też ogłosił broszurę pt. Sprawa polska na tle wojny europejskiej (1917 cz. 1–2) w porozumieniu z kierownictwem partii w kraju, po przewrocie bolszewickim podjął (wspólnie z Marianem Turkiem, również członkiem kierownictwa NZR w Rosji) pertraktacje w sprawie zwolnienia jeńców Polaków i tworzenia polskich oddziałów wojskowych, misja ta dała jednak nikłe rezultaty.

Wobec coraz trudniejszych warunków działania pod koniec r. 1918 S. powrócił do kraju. Z początkiem r. n. został wydelegowany do Łodzi jako komisarz Min. Aprowizacji. Jednocześnie prowadził z ramienia NZR działalność polityczną, m. in. wygłosił 19 III 1919 w Pabianicach odczyt Kresy Wschodnie Polski a interesy robotnicze, w którym nawoływał do ogarnięcia Białorusi ekspansją polityczną, ekonomiczną i kulturalną. W czasie wojny polsko-sowieckiej w połowie 1920 r. Min. Spraw Zagranicznych wydelegowało go do Gdańska dla nadzorowania wyładunku broni i amunicji dla Polski. Zarazem prowadził tam poufne zabiegi w celu pozyskania poparcia ludności dla żądań polskich w toczących się wówczas pertraktacjach między Polską a Wolnym Miastem Gdańskiem.

Po powrocie do Łodzi S. działał w Narodowej Partii Robotniczej (NPR), powstałej w r. 1920 z połączenia NZR z Narodowym Stronnictwem Robotniczym. Był czynny w powołanych przez partię Narodowych Klubach Robotniczych, potem był jednym z założycieli nowej organizacji – Polskiego Tow. Kultury i Oświaty Robotniczej «Pochodnia» (1925) i jednym z pierwszych wykładowców utworzonego przez nie w Łodzi Uniwersytetu Robotniczego. Nakładem «Pochodni» wydana została praca S-ego Dlaczego świat głoduje?… (Studium polityczno-gospodarcze) (W. 1936). W r. 1926 przyłączył się do utworzonej pod wodzą Antoniego Ciszaka NPR-Lewicy. Powołany w r. 1925 na dyrektora Kasy Chorych w Łodzi, pozostawał na tym stanowisku do r. 1932, z kolei był w Poznaniu dyrektorem Kasy, a od 1 I 1934 Ubezpieczalni Społecznej (US). Odwołany stamtąd 28 II 1935 został przeniesiony do centrali w Warszawie, a w r. 1938 objął stanowisko dyrektora US w Żyrardowie. Podczas okupacji niemieckiej mieszkał w Warszawie do upadku powstania warszawskiego 1944 r. Utrzymywał się z dorywczych zajęć. Miał bliżej nie znane powiązania z konspiracją.

W połowie r. 1945 zamieszkał S. w Zabrzu i rozpoczął pracę w administracji miejskiej w Katowicach jako zaopatrzeniowiec. Zwabiony podstępnie na rzekome zebranie konspiracyjne, zaraz potem został aresztowany i prawie dwa lata (1946–7) przebywał w więzieniu w Warszawie. Zmarł nagle 27 IX 1949 w Zabrzu. Był odznaczony Medalem Niepodległości (1932).

Z małżeństwa zawartego w r. 1914 z Anną Emilią z Gryczów miał S. córki: nie żyjącą już Wandę, ekonomistkę, i Irenę, zamężną Kreutzinger, prawniczkę.

źródło: http://www.ipsb.nina.gov.pl

Korzystanie z serwisu oznacza akceptację regulaminu.