SCENA POLSKA 1937 - TANIEC WIDOWISKOWY - GŁOWACKI (942096917)



Sprzedano za: 59,99 zł

Zakończona o 21:07 dnia 10.03.2010 r.

Kategoria: Sztuka i Kultura
Lokalizacja: Kraków


Zobacz aktualne oferty
aktualne przedmioty sprzedającego

Parametry

oferta nr 942096917


Opis



PEŁNY TYTUŁ KSIĄŻKI -
SCENA POLSKA ROK XIV 1937

ORGAN ZWIĄZKU ARTYSTÓW SCEN POLSKICH (KWARTALNIK)

PONIŻEJ ZNAJDZIESZ MINIATURY ZDJĘĆ ZNAJDUJĄCYCH SIĘ W DOLNEJ CZĘŚCI AUKCJI (CZASAMI TRZEBA WYKAZAĆ SIĘ CIERPLIWOŚCIĄ W OCZEKIWANIU NA ICH DOGRANIE)

AUTOR -
PRACA ZBIOROWA

WYDAWNICTWO, WYDANIE, NAKŁAD -
WYDAWNICTWO - ZWIĄZEK ARTYSTÓW SCEN POLSKICH, WARSZAWA 1937
WYDANIE - 1
NAKŁAD - ??? EGZ.

STAN KSIĄŻKI -
DOBRY MINUS JAK NA WIEK (ZGODNY Z ZAŁĄCZONYM MATERIAŁEM ZDJĘCIOWYM, PODNISZCZENIA, NIERÓWNE BRZEGI KART, NIEROZCIĘTE KARTY) (wszystkie zdjęcia na aukcji przedstawiają sprzedawany przedmiot).

RODZAJ OPRAWY -
ORYGINALNA, MIĘKKA

ILOŚĆ STRON, WYMIARY, WAGA -
ILOŚĆ STRON - 448
WYMIARY - 25 x 18 x 2,7 CM (WYSOKOŚĆ x SZEROKOŚĆ x GRUBOŚĆ W CENTYMETRACH)
WAGA - 0,754 KG (WAGA BEZ OPAKOWANIA)

ILUSTRACJE, MAPY ITP. -
ZAWIERA


KOSZT WYSYŁKI -
8 ZŁ - KOSZT UNIWERSALNY, NIEZALEŻNY OD ILOŚCI I WAGI, DOTYCZY PRZESYŁKI PRIORYTETOWEJ NA TERENIE POLSKI.

ZGADZAM SIĘ WYSŁAĆ PRZEDMIOT ZA GRANICĘ, DOTYCZY TO JEDNAK TYLKO KSIĄŻEK WYDANYCH PO 1950 ROKU. KOSZT WYSYŁKI W TAKIM PRZYPADKU, USTALA SIĘ INDYWIDUALNIE WEDŁUG CENNIKA POCZTY POLSKIEJ I JEST ZALEŻNY OD WAGI PRZEDMIOTU. (PREFEROWANYM JĘZYKIEM KONTAKTU POZA OCZYWIŚCIE POLSKIM JEST ANGIELSKI, MOŻNA OCZYWIŚCIE PRÓBOWAĆ KONTAKTU W SWOIM JĘZYKU NATYWNYM.)

I AGREE to SEND ITEMS ABROAD, HOWEVER THIS APPLIES ONLY FOR BOOKS PUBLISHED AFTER 1950 (POLISH LAW REGULATIONS). The COST of DISPATCHING In SUCH CASE, IS ESTABLISH ACCORDING TO PRICE-LIST of POLISH POST OFFICE SEVERALLY And it IS DEPENDENT FROM WEIGHT of OBJECT. ( The PREFERRED LANGUAGE of CONTACT WITHOUT MENTIONING POLISH IS ENGLISH, BUT YOU CAN OBVIOUSLY TRY TO CONTACT ME IN YOUR NATIVE LANGUAGE.)



DODATKOWE INFORMACJE - PRZYPOMINAM O KOMBINACJI KLAWISZY CTRL+F (PRZYTRZYMAJ CTRL I JEDNOCZEŚNIE NACIŚNIJ F), PO NACIŚNIĘCIU KTÓREJ Z ŁATWOŚCIĄ ZNAJDZIESZ INTERESUJĄCE CIĘ SŁOWO JEŚLI TYLKO WYSTĘPUJE ONO W TEKŚCIE WYŚWIETLANEJ WŁAŚNIE AUKCJI.



SPIS TREŚCI LUB/I OPIS

SCENA POLSKA
UKAZUJE SIĘ CO KWARTAŁ
REDAKTOR TYMON TERLECKI
KOMITET REDAKCYJNY JULIAN KRZYŹANOWSRI, MIECZYSŁAW RULIKOWSKI. LEON SCHILLER
WYDAWCA
ZWIĄZEK ARTYSTÓW SCEN POLSKICH
WYDANO Z ZASIŁKIEM MINISTERSTWA WYZNAŃ RELIGIJNYCH I OŚWIECENIA PUBLICZNEGO
ADRES REDAKCJI:
Warszawa, ul. Senatorska 21-23. II piętro. Telefon 6-16-00. Redaktor pnzyjmuje w poniedziałki i czwartki od godz. 13-14.
ADRES ADMINISTRACJI:
Warszawa, al. Jerozolimska 39. Z A. S. P. Telefon 9-16-98. Czynna codziennie od godz. 17 — 19.
WARUNKI PRENUMERATY:
Cena pojedynczego numeru....... zł. 3.50
Prenumerata półroczna........ zł. 6.00
Prenumerata roczna......... zł.12.00
ROCZNIK 1937 (numer poczwórny) kosztuje zl. 9.00
PRENUMERATĘ PRZYJMUJE ADMINISTRACJA „SCENY POLSKIEJ" ORAZ WSZYSTKIE WIĘKSZE KSIĘGARNIE W KRAJU. KONTO CZEKOWE P.K.O. Nr 49.63.
OKŁADKĘ PROJEKTOWAŁ ERYK L I P I Ń S K I
SCENA POLSKA
ORGAN ZWIĄZKU ARTYSTÓW SCEN POLSKICH ROK XIV GRUDZIEŃ 1937





SPIS RZECZY:

OD REDAKCJI................ 5
LEON PŁOSZBWSKI: Na marginesie ,.Wesela" (Autografy Wyspiańskiego
w Reducie)................ 10
LEON SCHILLER: Teatr ogromny............ 15
ROMAN DYBOSKI: Sir James M. Barrie (1860 - 1937)...... 33
KAROL STROMENGER: Teatr Karola Szymanowskiego...... 40
TADEUSZ HIŻ: Ryszard Bolesławski w Rosji ....... 47
LEON SCHILLER: Gdy Bolesławski przyjechał do Warszawy .... 53
RYSZARD ORDYNSKI: Bolesławski w Ameryce........ 91
MIECZYSŁAW RTTLTKOWSKI: Teatr warszawski od czasów Osińskiego
(1825 - 1915)............... 96
WIKTOR BRUMER: Meiningenczycy........... 158
JÓZEF ŚLIWICKI: Wspomnienia o Modrzejewskiej i Meiningeńczykach
w Warszawie (spisał Stefan Essmanowski)........ 208
ALEKSANDER HERTZ: Teatr jako zagadnienie socjologiczne .... 219
STANISŁAW GŁOWACKI: Narodziny i początki tańca widowiskowego - 234 G. B. SHAW: Przedmowa do pierwszego wydania „Szczyglego Zaułka" (1893)
(przełożył Florian Sobieniowski).......... 259
MATERIAŁ^
TYMON TE"RLECKI: Listy Bogumiła Dawisona........ 268
TEATR W POLSCE
BOLESŁAW GORCZYfrSKI: Sezon 1936 - 1937 w teatrach polskich (Statystyka. Wydarzenia. Oblicze artystyczne)........ 306
TEATR ZA GRANICĄ
TERZY MACIERAKOWSKI: Festiwal muzyczno-teatralny w Salzburgu . 317
IRENA FILOZOFÓWNA: Zagadnienia teatru na II Międzynarodowym Kongresie Estetyki i Wiedzy o Sztuce w Paryżu.......323
POLSKA LITERATURA TEATROLOGICZNA
M Szyjkowski: Dramat w Polsce (Z. LeSnodorski) — A. Miller: Teatr polski i muzyka na Litwie (L. Simon) — K. Stefański: Teatr w Kaliszu (L. Simon) — H. Eile: Teatr warszawski w dobie powstań (I. Kumczycki) — J. Lorentowicz: Dwadzieścia lat teatru (Z. Leśno-dorski) — W. J. Ostrowski: Wyobraźnia ejdetyczna St. Wyspiańskiego (H, Elzenberg) — Nowa realizacja „Hamleta" oparta na pomyśle St. Wyspiańskiego (L. Pobóg-Kielanowski)—D wa studia o S c h i 1-1 e r z e: Z. Tonecki: Leon Schiller a reżyseria nowoczesna. W. Brumer: Dwie inscenizacje „Dziadów" (Jt. Korzeniewski) — T. Gali: Budowniczy tła scenicznego (J. Maśliński)—B. Wieczorkiewicz. H. Szletyński. J. Ko-chanowicz: Zarys nauki żywego słowa (M. Wiercińska) — J. Waxman: Tańce narodowe (f. Mieczyńska) — A. Musioł i F. Sachse: Tańce śląskie (S. Głowacki) — M. Łaska: Bibliografia ruchu teatrów ludowych (W. Hakn)..............329
OBCA LITERATURA TEATROLOGICZNA
G. Mćautis: Eschyle et la trilogie. — F. Stoessl: Die Trilogie des Aischy-los (S. Srebrny) — K. Vossler: Lope de Ve^a und sein Zeitalter (S. Essmanowski) — Ostatnie książki o G. B. Shawie: R F. Rat-tray: Bernard Shaw. T. Closset: B. Shaw. H. Heuser: Die Eigcnart des Sozialismus G. B, Shaws. J. P. Hackett: Shaw George versus Bernard
(A. 7retiak) - S. Bulchatyj: Czechów dramaturg (J. Stempowski) -J. Altman: Dramaturgia (J. Stempowski) ~ A. Kutscher: Die Elemente des Theaters — A. Kutscher: SHlkun.de des Theaters (W. Brumer) -N. Lwów i J. Maksimów: Mastierstwo aktiora (K. Husarski) - P. A. Marków: W. J. Niemirowicz - Danczenko i Muzykalnyj Tieatr jewo imieni (T.. Jabłonkówna) - P. Rekker: Wandlungen der Oper (K.Stro-menger) — T. Komisarzewski i L. Simonson: Settings and costums of the modern stage (Wanda Melcer) — J. Sazonowa: La vie de la danse - Jahrbuch Deutscher Tanz. 1937 (S. Głowacki) .... 367 CZAS0PIŚMIENN1C7W0 7EATRALKE
„Theater der Welt" (Z. Leśnodorski) — „Bulletin de la Socićte des
Historiens du The&tre" (1. Kuźmińska).........416
A7R W PRASIE I CZASOPISMACH
Opracowali Józef Kuroczycki i Irena Skwarówna......423
ORGANIZACYJNE Dobiesław Damięcki: Istota zawodowości organizacji aktorskiej . . 441
KORESPONDENCJA...............445
KSIĄŻKI NADESŁANE..............448






OD REDAKCJI

tosownie do dezyderatów Nadzwyczajnego Walnego Zjazdu Delegatów Z. A. S. P., poświęconego sprawom i zagadnieniom artystycznym w roku 1936-ym, oraz zgodnie z uchwałami Zwyczajnego Walnego Zjazdu Delegatów Z. A. S. P. w roku 1937-ym ukazuje się niniejszy numer „Sceny Polskiej", jako rocznik XW-y wydawnictwa. Jak to już zapowiadał „Pamiętnik" Aadzwyczajnego Zjazdu, wydany przed rokiem i stanowiący tom XHl-yi wznowiona „Scena" stanowi nawiązanie do okresu między rokiem 1924 — 26 (rocznik VI — VIII), w którym pod redakcją dr~a Władysława Zawistowskiego wzniosła się ona naj~ wyżej, charakterem najistotniej i najpełniej odpowiadała swemu przeznaczeniu zawodowego pisma naukowo - pedagogicznego, co podnoszono z wielu stron na obu Zjazdach.
Ha nowo powołana do życia ,,Scena Polska" będzie pismem kwartalnym; dwa roczniki wynikły z okoliczności zewnętrznych: jeden zawarł bogaty materiał pierwszego w Polsce zjazdu, poświęconego wyłącznie sprawom artystycznym teatru, drugi wskutek różnego rodzaju trudności organizacyjnych i technicznych musiał jednym numerem, co-prawda o znacznie zwiększonych rozmiarach, zamknąć okres całego roku.
Będzie „Scena" usiłowała łączyć charakter naukowy z utylitarnym -wysoki poziom z powszechną dostępnością. Przeznaczona będzie dla pracowników teatru i wszystkich tych, którzy interesują się teatrem, którzy pragną pogłębić stosunek do niego, wzbogacić jego pojmowanie i rozumienie.
Trzeba stwierdzić, że owo pojmowanie i rozumienie teatru nie zadowala w żadnym stopniu, jak i dużo do życzenia pozostawia poziom wiedzy fachowej wśród tych, którzy tworzą rzeczywistość teatralną -w Polsce współczesnej. Jest to usprawiedliwione faktem całkowitego niedostatku podstawowych, elementarnych, użytkowych „wstępów", „wprowadzeń", zarysów, kompendiów, podręczników, antologij i t. d.
oraz tą okolicznością, że polska literatura teatrologiczna przedstawia się niezmiernie szczuplo, nie odbiera żadnych pobudzeń, nie miała dotąd żadnych możliwości rozwojowych.
To jest pierwsza, najbardziej naglą, najbardziej paląca potrzeba, której „Scena Polska" pragnie zaradzić. W tej myśli zamierza prowadzić dalej akcję zapoczątkowaną w latach 1924 — 26 i progresywnie wypełniać dwie luki: brak historii teatru polskiego i brak historii teatru obcego. W formie niewielkich opracowań monograficznych (do trzech arkuszy druku), przedstawiających poszczególne epoki, prądy, zjawiska i osobowości, w ujęciu wybitnych specjalistów i na poziomie wspólcze-czesnej wiedzy o przedmiocie — będzie się starała stworzyć rodzaj zbiorowego podręcznika dziejów sceny polskiej i obcej. Szczegółowo opracowany plan przewiduje kilkadziesiąt pozycyj; kilkanaście z nich jest już w przygotowaniu (Adam Bar, Wiktor Brumer, J. S. Bysłroń, Stefan Essmanowski, Adam Grzymala-Siedlecki, Karol Husarski, Bohdan Ko-rzeniewski, Julian Krzyżanowski, Jan Lorentowicz, Zygmunt Łempic-ki, Mieczysław Rulikowski, Leon Schiller, Juliusz Starzyński, Tymon Terlecki, Andrzej Tretiak, Edmund Wierciński). Każdy zeszyt przynosić ma (o ile możności) dwie takie monografie: jedną z historii teatru ojczystego, drugą z dziejów teatru obcego. Poza drukiem na łamach „Sceny" rozprawy tego typu będą ukazywały się w osobnych odbitkach dla łatwiejszego obiegu na rynku księgarskim i powszechniejszej dostępności, sformułują corpus opracowań podręcznych do szerokiego i trwalszego użytku.
Oczywiście praca ta nie może być wykonana z miesiąca na miesiąc, z kwartału na kwartał, ani nawet z roku na rok; jest zakrojona na lat kilka i jej przeprowadzenie — niezbędne i naglące ze względów naukowych i pedagogicznych — w pełni i w czasie możliwie krótkim zależy od zrozumienia jej ważności i od poparcia wszyskich zainteresowanych.
Ten dział założony z celem utylitarnym, ale pomyślany w charakterze naukowym nie ograniczyłby się tylko do monografii historycznych, objąłby w kolejności ich wagi — poszczególne zagadnienia z zakresu teorii, estetyki, socjologii, techniki teatru, zająłby się także metodologią nauki o teatrze, teorią krytyki teatralnej, a nadto szeregiem dziedzin pokrewnych, granicznych lub pomocniczych, jak n. p. historia tańca widowiskowego, czy kostiumologia, czy problemy z zakresu psychologii (analiza psychologiczna utworów dramatycznych, badania nad wyrazem zewnętrznym, psychologia aktora, psychologia widza i t p.)
Służąc potrzebie doraźnej, której dotkliwość dla nikogo stojącego blisko teatru nie ulega kwestii — „Scena Polska" pobudzi ciągle zbyt powolny ruch na polu teatrologii naszej, wystąpi wobec niej z inicjatywą, z konkretnym zamówieniem społecznym i z pomocą w jego realizacji.
W związku z tym zasadniczym działem opracowań pozostawać ma znacznie skromniej zakrojony dział: „Materiałów". „Scena" nie chce i nie może stać się pismem archiwalnym, przyczynkarskim. Przecież nie chce i nie może również rezygnować z wydobywania i przygotowywania materiałów historycznych, choćby w niewielkim zakresie. Redakcja będzie zabiegać, aby były to całości większe, o samowystarczalnej wartości czytelniczej, o bezpośredniej wymowie treści. „Listy Bogumiła Dawisona", ogłoszone w tym numerze niewątpliwie do takich należą.
W tym samym obrębie mieści się inny zamiar „Sceny", zdążający do ratowania od zagłady tego, co zachowuje jeszcze żywa pamięć ludzka. Polscy ludzie teatru piszą niechętnie lub jeśli piszą to ci, którzy są do tego powołani w niewielkim stopniu lub zgolą żadnym. W ten sposób zatracają się kompleksy szczegółów ważnych, zaciera się kontur całych epok, legendaryzują się w tę lub ową stronę różni ludzie, których działanie jest stosunkowo niedawne n. p. Tadeusz Pawlikow-ski. Temu chcielibyśmy przeciwdziałać, uzyskując od żyjących wybitnych ludzi teatru wspomnienia z poszczególnych epizodów działalności artystycznej % organizatorskiej. Spodziewamy się w ten sposób oddać dobrą usługę przyszłości i przyszłym historykom sceny. Wydaje się też, że nie bez znaczenia dla teraźniejszości będzie nawiązywanie rwących się nici tradycji.
Poniekąd do tego samego zakresu należy jeszcze jeden kierunek działania: mianowicie gromadzenie materiałów do antologii teatru i dramatu. Każdy numer będzie przynosił jakąś wypowiedź zamkniętą, bądź jakiś interesujący fragment z tej dziedziny — o ile możności związany czasowo i ideologicznie z okresem, przedstawianym przez którąś z rozpraw historycznych. W obecnym numerze reprezentuje ten rodzaj materiałów, które może uda się z czasem sformować w całość cełową i wydać osobno — przedmowa Shaw^a do „Szczygłego Zaułka", wiążąca się z aktualnością teatralną.
Ta aktualność teatralna będzie stanowiła drugą stronę zainteresowań „Sceny Polskiej". Będzie się ona starała nie pomijać żadnego ważnego zdarzenia, każdemu donioślejszemu zjawisku wyznaczyć miejsce we współczesności życia teatralnego. Szczególnie wiele uwagi pragnęlibyśmy poświęcić sprawom pedagogii teatralnej, dając wyraz przeświad-
czeniu, że od tego, jakie pokolenie nowe wejdzie do teatru polskiego, zależy jaki będzie on sam w najbliższych dziesiątkach lat.
Sprawie systematycznego informowania o aktualnych sprawach teatru będzie służył szereg przeglądów. Świadomie unikamy słowa „kronika", bo chcielibyśmy się uchylić od notowania pojedynczych, rozpry-słych, niezwiązanych faktów (jak to robi w dostępnym zakresie, miesięcznik „Teatr"), a pragnęlibyśmy dawać pogląd na całości, na zamknięte grupy zjawisk mniejsze lub większe, dawać ujęcia uporządkowane. Tak będzie wyglądać dział: „Teatr w Polsce", oruz „Teatr zagranicą", uwzględniające na równi literaturę dramatyczną w teatrze, jak i zagadnienia formalne i organizacyjne teatru.
Dalszą grupę przeglądów stanowić będzie: przegląd wydawnictw tekstów dramatycznych, ukazujących się w druku, zwłaszcza opracowań krytycznych, komentowanych, polska i obca literatura o teatrze. Zakres tych dwu ostatnich przeglądów wymaga poniekąd wyjaśnienia i usprawiedliwienia. Póki nie przeprowadzi się u nas dyskusji co do charakteru i zakresu teatrologii, wypadło^ ją tu pojąć jak najszerzej t. zn. pomieścić w jej obrębie i historię dramatu i historię teatru i zagadnienia estetyczne i wszystkie nauki pomocnicze i problemy graniczne i dyscypliny czysto praktyczne, jak nauka mówienia, technika wokalna. Sądzimy, może nie bez słuszności, że w momencie nieustalenia pojęć mniejszy zamęt spraz&ńa pojmowanie szerokie, choćby za szerokie, niż sche-matyzowanie zbyt rygorystyczne i ciasne. Ponieważ przez wiele lat nie było u nas poważniejszego pisma poświęconego sprawom teatru, także zakres czasowy przeglądów krytycznych jest bardzo obszerny: omawia się w nich książki z kilku lat ostatnich.
Działu przeglądowego dopełniają: przegląd periodyków teatralnych polskich (niestety prawie nie istniejących) i obcych, ujęty pod kątem możliwie ściślej i zwięzłej informacji o ich charakterze i zawartości oraz przegląd: „Teatr w prasie i czasopismach", obrazujący w ujęciu systematycznym (w pewnej mierze krytycznym i polemicznym) to, co i jak pisze się o teatrze, jako o zjawisku codziennej rzeczywistości. Tu także liczy się dział: „Życie organizacyjne", który zawierać będzie artykuły ogólne, dotyczące spraw zawodowych teatru oraz kronikę działalności Związku Artystów Scen Polskich.
Bibliografia będzie obejmowała przede wszystkim teren obcy. Bibliograficzne zestawienie polskiej twórczości dramatycznej daje „Rocznik Literacki", przegląd prac o teatrze „Życie Sztuki" (zawiera ją także, w ujęciu systematycznym, dział „Sceny"1 p. n. „Teatr w prasie
i czasopismach"). Dla koordynacji wysiłków — niestety lak mało uwzględnianej w Polsce — nie będziemy ich na łamach „Sceny" powtarzać.
Inne względy przemówiły za zarzuceniem ważnego działu „Sceny" z lat 1924 ~ 26: „Archiwum", przynoszącego uporządkowany materiał archiwalny bieżącego życia teatralnego- w Polsce. Tworzone osobistym wysiłkiem ówczesnego redaktora „Sceny" wymaga ono dziś aparatury nieco większej, stanowi zadanie jakiejś instytucji urzędowej^). Kadto przy tak zakreślonym planie pisma zabierałoby zbyt wiele miejsca, którego nie ma i nie będzie za dużo. Na koniec winno by ono znaleźć pomieszczenie w wydawnictwie specjalnym, o innym charakterze i przeznaczeniu, niż „Scena Polska^.
Prawie we wszystkich punktach nakreślony plan niniejszym numerem został wprowadzony w realizację. Natężenie i rozmiar tej realizacji sięga także w inną sferę odpowiedzialności: tych, którzy to pismo powołali do życia i tych, dla których jest ono przeznaczone.





Możesz dodać mnie do swojej listy ulubionych sprzedawców. Możesz to zrobić klikając na ikonkę umieszczoną poniżej. Nie zapomnij włączyć opcji subskrypcji, a na bieżąco będziesz informowany o wystawianych przeze mnie nowych przedmiotach.


ZOBACZ INNE WYSTAWIANE PRZEZE MNIE PRZEDMIOTY WEDŁUG CZASU ZAKOŃCZENIA

ZOBACZ INNE WYSTAWIANE PRZEZE MNIE PRZEDMIOTY WEDŁUG ILOŚCI OFERT


NIE ODWOŁUJĘ OFERT, PROSZĘ POWAŻNIE PODCHODZIĆ DO LICYTACJI

Korzystanie z serwisu oznacza akceptację regulaminu.